ابتدا لطفاً خودتان را معرفی کنید و بفرمایید مسیر حرفه‌ای شما چگونه طی شد؟ 

بسم‌الله الرحمن الرحیم.

من دکتر سید یوسف مجتهدی هستم، استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی تهران در رشته کودکان و فوق‌تخصص بیماری‌های کلیه. دوره پزشکی عمومی و تخصص کودکان را در دانشگاه علوم پزشکی تهران گذراندم و دوره فوق‌تخصص را در دانشگاه علوم پزشکی شیراز.  

پیش از حضور در بیمارستان بهرامی، در سمت‌های مختلفی فعالیت داشتم؛ از جمله:

- معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی زنجان (۶ سال)  

- مسئول اجرایی شعبه کیش دانشگاه علوم پزشکی تهران (۳ سال)  

- معاون آموزشی بیمارستان ضیاییان و مشارکت در آموزشی‌سازی آن  

- معاون آموزشی بیمارستان بهرامی  

- معاون آموزشی گروه کودکان دانشگاه تهران  

و از سال ۱۳۹۸ افتخار دارم که به عنوان رئیس بیمارستان کودکان بهرامی خدمت کنم.

در جنگ اخیر، نقش بیمارستان بهرامی چه بود و چه شرایطی را تجربه کردید؟

در جنگ دوازده‌روزه و همچنین جنگ رمضان ، بیمارستان بهرامی مانند سایر مراکز درمانی وظیفه داشت سیستم درمانی پایداری ایجاد کند که همواره پاسخگوی مردم باشد. با وجود تهدیدهای امنیتی، موشک‌باران و سختی رفت‌وآمد، پرسنل ما—از اساتید و متخصصان گرفته تا پرستاران و نیروهای پشتیبانی—شبانه‌روز در بیمارستان حضور داشتند.

ما چندین مجروح سطحی داشتیم که خوشبختانه سرپایی درمان شدند اما مجروحانی که دارای جراحات سنگین باشند به بیمارستان ما منتقل نشدند . اما آمادگی کامل داشتیم که اگر تعداد زیادی مجروح حتی اگر بزرگسال باشند به بیمارستان منتقل شوند، اقدامات اولیه را انجام دهیم.

چه چیزی باعث شد پرسنل بیمارستان در این شرایط دشوار و با وجود تهدید ها پای کار بمانند؟

ما در طول دوران تحصیل و خدمت، از روستاهای دورافتاده تا مراکز بزرگ شهری، یاد گرفته‌ایم که در هر شرایطی باید خدمت‌رسان مردم باشیم. پرسنل ما درس پایداری، تاب آوری و ارائه خدمات درمانی خود، به افرادی که به تخصص آنها نیاز دارند، تحت هر شرایطی، را از اساتید بزرگ این کشور آموخته‌اند.

در دوره‌ای که رسانه‌های خارجی فضای ناامیدی ایجاد می‌کنند، نقش اعضای هیئت علمی چیست؟

 ما به عنوان عضوی از جامعه در هر شغل و سمتی که باشیم، همانطور که به عنوان عضوی از خانواده دارای مسئولیت هایی هستیم، هرگاه جامعه با چالشی مواجه می شود ما نیز متاثر می شویم از جمله شرایط اقتصای، جنگ، تحریم، تهدید و فضاهای رسانه ای و جوی که دشمن برای ما ایجاد میکند. آن چیزی که به ما کمک میکند تا به سلامت از این بحران ها خارج شویم تکیه بر دوجنبه مهم است، تکیه بر آموزه‌های دینی و آموزه های ملی.

ما علاوه بر این که مسلمانیم مردم کشوری با قدمت 2500 سال هستیم، ما پایمردی را از بزرگمردانمان آموخته ایم. کشوری که فراز و نشیب های فراوانی را طی کرده است و گاها دشمنانی هوای تاخت و تاز بر آن را در سر پرورانده اند اما در نهایت با شکست مواجه شده اند. تکیه بر آموزه های دینی و ملی با عث میشود زمانیکه به گذشته پر افتخار خود می نگریم از آن انگیزه بگیریم.

انگیزه اصلی کادر درمان، کاهش درد بیماران و ایجاد امید در چشمان پدر و مادرهاست. همین حس مسئولیت و عشق به خدمت باعث شد در کاری که انجام میدهیم راسخ تر، پویاتر و تواناتر باشیم

اعضای هیئت علمی باید در صحنه حضور داشته باشند. حضور آن‌ها و حتی جملات و کارهای آنها قوت قلب پرسنل است.  

وقتی پرستار یا رزیدنت می‌بیند استادش در سخت‌ترین شرایط کنار اوست، امید و انگیزه پیدا می‌کند.

مهم‌ترین دغدغه‌های شما در سناریوی جنگ و بحران چه بود؟

بیمارستان بهرامی تنها مرکز فوق‌تخصصی کودکان در شرق تهران است و به بیماران خاص زیادی از جمله:

بیماران دیالیزی، بیماران هموفیلی، بیماران تالاسمی، کودکان تحت شیمی‌درمانی، نوزادان و کودکان بخش‌های ویژه و ... خدمت رسانی می کند. 

بزرگ‌ترین نگرانی ما این بود که مبادا زیرساخت‌ها دچار مشکل شوند و در ارائه سرویس به این بیماران دچار مشکل شویم؛ مثل قطع برق، کمبود آب (به‌ویژه برای دیالیز)، کمبود دارو و تجهیزات حیاتی، اختلال در اتاق عمل و...

با هماهنگی دانشگاه و تلاش تیم مدیریتی، منابع پشتیبان برق، ذخایر آب و داروهای ضروری تأمین شد و خوشبختانه هیچ وقفه‌ای در خدمات ایجاد نشد. خوشبختانه تاب آوری هم در بیمارستان بهرامی و هم در بیمارستان های دیگر وجود دارد و میتواند اطمینان بخش مراجعین باشد .

حملات اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی به مدارس و بیمارستان‌ها چه پیام و معنایی دارد؟

این حملات نشان می‌دهد که دشمنان ما به هیچ قانون، اصول انسانی و بین المللی پایبند نیستند.  

ما نباید به حمایت سازمان‌های بین‌المللی دل ببندیم. تجربه نشان داده که بزرگ‌ترین تکیه‌گاه ما مردم، نخبگان کشور و توان

داخلی کشور است، هرچه بیشتر به ظرفیت‌های علمی، صنعتی و انسانی خودمان تکیه کنیم، قوی‌تر خواهیم شد.

از خاطرات این دوران برایمان بگویید.

خاطرات تلخی وجودد داشت، از جمله شهادت همکار عزیزمان، مرحوم دکتر مرضیه عسگری، عضو هیئت علمی بیمارستان، که همراه پدر بزرگوارشان و دختر خردسالشان در جنگ 12 روزه هدف حمله قرار گرفتند. این حادثه تأثیر عمیقی بر فضای بیمارستان گذاشت. ما بخش تالاسمی، و هموفیلی بیمارستان را به نام ایشان نامگذاری کردیم

اما در کنار تلخی‌ها، خاطرات شیرینی هم داشتیم. مثلاً یکی از پرسنل شرکتی بیمارستان که شیفت محدودی داشت، نزد من آمد و گفت: «اگر بیمارستان به نیرو نیاز داشت، حتی خارج از شیفت رسمی‌ام، هر زمان تماس بگیرید. من می‌آیم.»  

این روحیه فداکاری واقعاً ستودنی است. پزشکانی را در بیمارستان می شناسم که در دوران جنگ خوانواده های خود را به پدر و مادرشان سپردند و خود به بیمارستان بازگشتند و در بیمارستان بیتوته کردند، ما بخش هایی را برای اسکان پزشکان و پرسنل به دلیل تهدیدات و خطرات مسیر تعبیه کردیم. تعدادی از پرسنل ما همسران نظامی داشتند و ما محیطی ایجاد کردیم تا این افراد به همراه فرزندانشان در بیمارستان حضور داشته باشند.

رزیدنت سال دوم که خانه و ماشینش دچار خسارت شده بود اما در بیمارستان حضور داشت و حاضر نشد برای انجام کار های شخصی خود بیمارستان را ترک کند.

درباره قدردانی از پرسنل در این ایام چه اقداماتی صورت گرفته است؟

بنده هر زمان که وقت یاری می کرد به بخش ها می رفتم و تشکر زبانی و کلامی را از پرسنل داشتم و سعی میکردم دغدغه های پرسنل را بشنوم و در حد توان کمک کنم. از لحاظ مالی نیز دانشگاه علوم پزشکی تهران ظرفیتی را اندیشید و توانست مبالغی را پرداخت کند. هرچند هیچ چیزی زحمات کسی که از جان و مال خود گذشته است را جبران نمی کند اما خب ما وظایفی داریم که با نظر دکتر چوبینه و دکتر رئیس کرمی اقداماتی صورت گرفت. ما در مناسبتها هم تقدیر هایی داشتیم که ادامه خواهد داشت.

 درباره قدمت و اهمیت بیمارستان بهرامی توضیح دهید.

بیمارستان کودکان بهرامی قدیمی‌ترین بیمارستان کودکان کشور است. در سال ۱۳۳۵ توسط منشی باشی بهرامی، منشی رضاشاه، تأسیس شد. وی بخشی از املاک خود را وقف بیمارستان کرد و نخستین بیمارستان تخصصی کودکان کشور را پایه‌گذاری کرد، در سال ۱۳۳۷ بیمارستان را به دانشگاه تهران وقف کردند تا محیطی آکادمیک شکل بگیرد این بیمارستان در سال ۱۳۶۷ در جریان جنگ تحمیلی هدف موشک قرار گرفت و شش نفر شهید شدند؛ اما تنها چند ساعت بعد دوباره فعال شد. این نشان‌دهنده روحیه بی‌نظیر کارکنان آن دوران است.

درباره نامگذاری بخش جراحی کودکان به نام پروفسور محرابی توضیح دهید.

پروفسور ولی‌الله محرابی از پیشگامان جراحی کودکان در ایران است. ایشان پس از تحصیل در آلمان، با دعوت پروفسور عزیزی، رئیس وقت بیمارستان بهرامی، به ایران بازگشتند و اولین بخش جراحی کودکان کشور را در بیمارستان بهرامی راه‌اندازی کردند. ایشان در دوران جنگ تحمیلی نیز همواره در جبهه‌ها و پشت جبهه به مداوای مجروحان می‌پرداختند.

با توجه به علم و خدمات ارزنده ایشان تصمیم گرفتیم در شصت‌وهشتمین سالگرد تأسیس بیمارستان، بخش جراحی کودکان را به نام پروفسور دکتر ولی اله محرابی مزین کنیم تا یاد و راهشان زنده بماند.  

سخن پایانی:

من همیشه به انتخاب دانشگاه تهران برای تحصیل افتخار کرده‌ام و از دلایل انتخاب این دانشگاه اساتید بزرگی مانند استاد یلدا و استاد بهادری بود الگوهای اخلاقی و علمی ما بودند. اکنون نیز که استاد تمام این دانشگاه هستم به خود میبالم که شاگرد این اساتید بوده ام. امروز وظیفه ماست که همان مسیر را ادامه دهیم و این الگوها را به نسل جدید منتقل کنیم و از اساتید یاد کنیم و نام آنها را جاودانه کنیم.