در این نشست که با حضور دکتر سید منصور گتمیری (رئیس دفتر ارتباط با دانش‌آموختگان و استاد دپارتمان نفرولوژی)، دکتر یحیی دولتی (استاد پیشکسوت دپارتمان درماتولوژی)، دکتر داریوش فرهود (استاد دپارتمان ژنتیک)، دکتر الهه ملکان راد (استاد دپارتمان قلب)، دکتر علی یعقوبی نوتاش (استاد پیشکسوت دپارتمان جراحی)، دکتر جواد رفیع‌نژاد (رئیس دانشکده بهداشت)، دکتر محمدرضا پورمند (استاد دانشکده بهداشت)، دکتر نورالدین نخستین انصاری (استاد دپارتمان توانبخشی) و جمعی دیگر از اساتید و کارشناسان برگزار شد، دکتر جواد رفیع‌نژاد در این جلسه به ایراد سخن پرداخت و دیدگاه‌های خود را در باب جایگاه استاد و اخلاق انسانی بیان نمود.

دکتر رفیع‌نژاد سخنان خود را با سپاس از درگاه الهی آغاز کرد و گفت:

«خداوند را بسیار شاکرم که امروز از محضر اساتید گرانقدر مطالب ارزشمندی آموختم؛ نکاتی که نه تنها ثبت کردم، بلکه با آنها زندگی خواهم کرد. تمام آنچه تاکنون به انجام رسانده‌ام، وامدار همین تجربیات و آموزه‌هاست.»

وی با اشاره به اصول اخلاقی مورد تأکید در دانشگاه افزود:

«اساتید بزرگواری بر دو رکن اساسی تأکید داشته‌اند: نخست، کرامت انسانی و دوم، انضباط و نظم. اگر از اینجانب بپرسند در مدت مسئولیتم چه هدفی را دنبال می‌کنم، پاسخی جز این ندارم که می‌خواهم نظم ایجاد نمایم؛ هر چیزی را در جای خود نهم؛ امری که متأسفانه در این سرزمین کمبود آن احساس می‌شود.»

رئیس دانشکده بهداشت در ادامه با بهره‌گیری از تمثیلی زیبا، جایگاه علمی و اخلاقی اساتید حاضر را چنین ترسیم کرد:

«انسان‌های بزرگ و وارسته، به کوه می‌مانند. اگر از دور به قله دماوند بنگرید، خویشتن را بزرگ می‌بینید و دماوند را کوچک. اما هر گام که به سوی آن بردارید، دماوند عظیم‌تر و شما ناچیزتر می‌شوید. آنگاه که به دامنه‌اش می‌رسید، درمی‌یابید که عظمت او همه جا را فراگرفته و شما حتی به اندازه مورچه‌ای نیستید. در آن هنگام است که از قیاس نادرست خود شرمسار می‌گردید.»

وی سپس به حاضران در جلسه اشاره کرد و گفت:

«تمامی اساتید ارجمندی که امروز گرد این میز نشسته‌اند، هریک به منزله همان کوه بلندپایه هستند. چه بسا اگر انسان ناآشنا، یکی از ایشان را در کوچه و خیابان ببیند، نشناسد و از ارزش والایشان آگاه نباشد. اما هرچه با ایشان نشست و برخاست کنیم و رفت‌وآمد داشته باشیم، درخواهیم یافت که آن بزرگواران روزبه‌روز عظیم‌تر می‌شوند و ما در برابرشان متواضع‌تر. سرانجام به مرتبه‌ای می‌رسیم که از قیاس خویش شرمنده می‌شویم. در مقابل، انسان‌های خودنما و حقیر، به سراب می‌مانند. از دور، اقیانوسی می‌نمایند و شما خویش را کوچک می‌پندارید، اما هر قدم که به ایشان نزدیک می‌شوید، آنان کوچک‌تر و شما بزرگ‌تر می‌گردید تا آنکه تنها خود را می‌بینید.»

دکتر رفیع‌نژاد در ادامه با ذکر خاطره‌ای از دوران جوانی و مطالعه کتاب، به تفاوت میان گفتار و کردار انسان‌ها اشاره کرد و افزود:

«در جوانی بسیار به خواندن رمان علاقه داشتم. کتابهای  یکی از نویسندگان نامدار را بسیار می‌خواندم و در ذهن خود برای او قداستی قائل بودم. تا آنکه فرصتی پیش آمد و در یک کنگره، ایشان را از نزدیک دیدار کردم. در آن لحظه با خود گفتم: کاش و هزاران کاش هرگز او را نمی‌دیدم، تا آن قداست در ذهنم باقی می‌ماند. اما وقتی از نزدیک با ایشان روبه‌رو شدم، آن تقدس فرو ریخت؛ زیرا آنچه از قلمش خوانده بودم با آنچه در عمل از او دیدم، تفاوتی آشکار داشت. آن شخص، همان نبود که من در ذهن خود ساخته بودم.»

وی سپس با تأکید بر جایگاه رفیع اساتید حاضر در جلسه تصریح کرد:

«عزیزان ما که در این جلسه حضور دارند، بی‌گمان از جنس همان کوه‌ها هستند. اگر ما از دور به ایشان بنگریم، چه بسا خود را بزرگ بینیم، اما هر گام که به سویشان نزدیک شویم، احساس کوچکی و فروتنی بیشتری خواهیم کرد. امید که همواره از فراز تپه‌ها، از دور، ناظر عظمت ایشان باشیم.»

دکتر رفیع‌نژاد در بخش پایانی سخنان خود با اشاره به مفهوم صفات الهی و خودسازی اخلاقی، خاطرنشان ساخت:

«معروف است که می‌گویند: "صد آدمی به جز خدا نداره". اما سخن من این است که وقتی می‌توانیم خودِ خداگونه شویم، چه نیاز است که غلام کسی باشیم . ذات همه ما که گرد این میز نشسته‌ایم یکسان است. آنچه ما را از یکدیگر متمایز می‌کند، صفات و خصلت‌های ماست. اگر بتوانیم صفات خداوندی – که دست کم هزار نمونه از آنها در دعای شریف جوشن کبیر آمده است – در وجود خود نهادینه سازیم، خداگونه خواهیم شد. بی‌گمان خداوند بی‌نهایت است و ائمه اطهار علیهم‌السلام در مراتب صد هزار قرار دارند. ما نیز به همان میزان که در مسیر ایشان گام برداریم، به آن مقام قرب نائل خواهیم آمد.»

وی در پایان با اشاره به فعالیت‌های خیریه، گفت:

«ما به دنبال انجام عمل خیریه به معنای متداول آن نیستیم؛ بلکه می‌کوشیم انسانیت را در وجود خویش زنده نگاه داریم و خود را از مرگ تدریجی اخلاقی برهانیم. کمک‌های ما در برابر تورم و مشکلات فراوان شاید اندک باشد. امید که در آینده نیز بتوانیم با همفکری و هم‌افزایی، گام‌های مؤثرتری در عرصه خیریه و انسان‌دوستی برداریم. از همگی سپاسگزارم.»

در پایان این مراسم، از مقام علمی و اخلاقی اساتید حاضر با اهدای لوح و هدیه تجلیل به عمل آمد.