در این نشست که با حضور دکتر سید منصور گتمیری (رئیس دفتر ارتباط با دانش‌آموختگان و استاد دپارتمان نفرولوژی)، دکتر یحیی دولتی (استاد پیشکسوت دپارتمان درماتولوژی)، دکتر داریوش فرهود (استاد دپارتمان ژنتیک)، دکتر الهه ملکان راد (استاد دپارتمان قلب)، دکتر علی یعقوبی نوتاش (استاد پیشکسوت دپارتمان جراحی)، دکتر جواد رفیع‌نژاد (رئیس دانشکده بهداشت)، دکتر محمدرضا پورمند (استاد دانشکده بهداشت)، دکتر نورالدین نخستین انصاری (استاد دپارتمان توانبخشی) و جمعی دیگر از اساتید و کارشناسان برگزار شد، دکتر یحیی دولتی در این جلسه به ایراد سخن پرداخت و تجارب ارزشمند خود را در عرصه آموزش و پزشکی بیان نمود.

دکتر دولتی سخنان خود را با اشاره به تجربه منتورینگ در انجمن بین‌المللی پوست آغاز کرد و گفت:

«من تجربه‌ای از منتورینگ دارم که خدمت شما عرض می‌کنم. در انجمن بین‌المللی پوست، تا مقام نایب‌رئیسی پیش رفتم و پس از آن، جنگ موجب شد که ادامه ندهم. اما در دوران معاونت، طرحی را اجرا کردم: اعلام شد که کشورهای عقب‌مانده یا ضعیف می‌توانند دانشجویان یا اساتید خود را برای منتورینگ بفرستند. من خود نیز در ابتدا یکی از داوطلبان بودم. تعدادی از افراد نزد من آمدند که بیشتر آنان از هند بودند و علاقه‌مندی شگفت‌انگیزی داشتند. یک، دو، سه ماه پیش من بودند. مشاهده کردم که هزینه اقامت برای آنان بسیار گران تمام می‌شود. از این رو، خانه‌ای اجاره کردم و هزینه آن را خود متقبل شدم؛ چراکه دولت اغلب بودجه‌ای برای این امور نداشت. بدین ترتیب، شمار مراجعان من از همه منتورهای جهان بیشتر شد.»

وی افزود:

«دو سال بعد، جشنی در هند برپا شد تا نتایج منتورینگ ارزیابی گردد. بنده مقام اول را کسب کردم بسیار مهم است که انسان با خواست قلبی و از روی دل آموزش دهد، نه صرفاً از روی وظیفه.»

استاد پیشکسوت درماتولوژی با اشاره به یکی از آموزه‌های استادان خود، به ارتباط با بیماران پرداخت و تصریح کرد:

«یکی از استاد می‌فرمود: با بیمار همچون مهمان رفتار کنید. من به فارغ‌التحصیلان توصیه می‌کنم که شما تنها نسخه نمی‌نویسید، بلکه از یک مهمان پذیرایی می‌کنید. مثالی ساده عرض می‌کنم: در مطب نشسته بودم، زن و شوهری مسن از آذربایجان آمدند. بیماری پوستی داشتند. چون من به ترکی صحبت می‌کنم، با ایشان به ترکی صحبت کردم. شوهر که دید ترکی می‌گویم، گفت هر چه هست بگو. دیدم همسرش چنان بر روی صندلی تغییر حالت داده بود که گویی اصلاً همان شخص اول نبود که سفت و خشک نشسته بود. نصف مشکلات بیمار با پذیرایی پزشک حل می‌شود.»

دکتر دولتی در ادامه به دو مشکل اساسی در نظام پزشکی ایران اشاره کرد و گفت:

«وقتی از خارج بازگشتم، دو معضل را در عرصه پزشکی ایران مشاهده می‌کردم: یکی اینکه پزشکان به‌صورت انفرادی طبابت می‌کنند - سولو پرکتیس - که در بسیاری از کشورها امری نامأنوس است. مشکل اینجاست که چرا با هم همکاری نمی‌کنیم؟ دوم اینکه دوستانی که بخشی را بنا می‌نهند و آن را سامان می‌دهند، جانشینی برای خود معرفی نمی‌کنند. نمونه‌های آن را در خود دانشگاه تهران داشته‌ایم که استادی بازنشسته شده، اما هنوز جانشینی ندارد. جانشین باید بسیار زودتر انتخاب گردد.»

وی با بیان تجربه شخصی خود در زمینه جانشین‌پروری، اظهار داشت:

«من جانشین خود را در سال دوم رزیدنتی‌اش انتخاب کردم. وقتی خودم بازنشسته شدم، مرکز پوست اصلاً دچار مشکل نشد؛ نه تنها مشکلی پیش نیامد بلکه بهتر هم شد. دو توصیه من به همکاران این است: اولاً طبابت مشارکتی و همکاری داشته باشید، ثانیاً به‌موقع جانشین تربیت کنید. آدم ممکن است بیمار شود، بازنشسته گردد یا از دنیا برود.»

دکتر دولتی در پایان با اشاره به خاطره‌ای از استاد فقید، دکتر محقق یزدی، خاطرنشان کرد:

«استاد محقق یزدی، از استادان قدیمی‌تر از من در رشته پوست، مطبی در خیابان کریم‌خان داشت. ایشان که از دنیا رفت، مطبش به فروش رفت و به کاربری غیرپزشکی تبدیل شد. شنیدم که استاد بسیار علاقه‌مند بودند و از بیماران پوستی خود عکس‌های زیادی گرفته بودند، اما همه آن عکس‌ها را به زباله‌دان ریختند. اگر همکاری در پزشکی وجود داشت، چنین اتفاقی برای ایشان نمی‌افتاد.»