این مراسم که با حضور دکتر سید منصور گتمیری (رئیس دفتر ارتباط با دانش‌آموختگان و استاد دپارتمان نفرولوژی)، دکتر یحیی دولتی (استاد پیشکسوت دپارتمان درماتولوژی)، دکتر داریوش فرهود (استاد دپارتمان ژنتیک)، دکتر الهه ملکان راد (استاد دپارتمان قلب)، دکتر علی یعقوبی نوتاش (استاد پیشکسوت دپارتمان جراحی)، دکتر جواد رفیع‌نژاد (رئیس دانشکده بهداشت)، دکتر محمدرضا پورمند (استاد دانشکده بهداشت)، دکتر نورالدین نخستین انصاری (استاد دپارتمان توانبخشی) و جمعی دیگر از اساتید و کارشناسان برگزار شد،دکتر نخستین انصاری به بیان دیدگاه‌های خود درباره رسالت معلمی پرداخت.

دکتر نخستین انصاری سخنان خود با اشاره به جایگاه خطیر معلم آغاز کرد و گفت:

«هرگاه بحث معلمی پیش می‌آید، انتظار داریم معلم هم تواضع داشته باشد، هم علم داشته باشد. من امروز از حضور اساتید عزیز لذت بردم؛ برای من مثل یک کلاس درس بود که از نظرات و تجربیاتشان استفاده کردم. معلمی کار بسیار سختی است و واقعاً یک موهبت است که در این جایگاه قرار می‌گیریم.»

وی با تأکید بر رابطه متقابل استاد و دانشجو، خاطرنشان کرد:

«من زمانیکه به بالین بیمار میروم. همیشه به دانشجو می‌گویم: اگر اینها نباشند، ما هم نیستیم. هر چه جلوتر می‌روم به این نتیجه میرسم که نادان تر هستم، احساس می‌کنم باورش نمی‌شود، اما واقعاً همین طور است زیرا به مرور خود را در دریای بیکران علم کوچک میبینم به همین خاطر تلاش می‌کنم مطالعه کنم و به‌روز باشم تا بتوانم در کنار دانشجویان این مسیر را ادامه دهم.»

این استاد دپارتمان توانبخشی با بیان اینکه دانشجویان را همچون فرزندان خود می‌داند، افزود:

«دیدگاه من این است که دانشجویان مانند فرزندان خودمان هستند. وظیفه ما این است که واقعاً راه را به آن‌ها نشان دهیم و مستقل پرورش یابند. شماره تلفن من همیشه در اختیارشان است. گاهی نیمه‌شب دانشجو تماس می‌گیرد، پایان‌نامه‌شان را می‌خوانم یا برایشان جواب می‌نویسم. احساس می‌کنم نیاز دارند. نگاه بالا به پایین نداریم که من بالایم و ایشان پایین است. معلمی یعنی راه را نشان دهیم، جایی لازم باشد کارش را انجام دهیم، کمکش کنیم و یاد بدهیم، اما در نهایت مستقل بار بیاید.»

وی سپس به مسئولیت معلمی در مواجهه با بیماران اشاره کرد و گفت:

«در حرفه ما، معلمی فقط برای دانشجو نیست. بیماران من – کسانی که سکته مغزی، فلج مغزی، ضایعه نخاعی دارند، بچه هستند یا بزرگسال – با یک امید به ما مراجعه می‌کنند. من مثل یک خانواده با آن‌ها می‌نشینم، صحبت می‌کنم و سعی می‌کنم بهترین خدمات را فراهم کنم و همیشه به آن‌ها امید بدهم.»

دکتر نخستین انصاری با نقل خاطره‌ای از یک بیمار، تأثیر امیدبخشی در فرآیند درمان را چنین روایت کرد:

«یک مادر، بچه‌اش را با گریه نزد من آورده بود که گفته بودند خوب نمی‌شود. من ارزیابی کردم و احساس کردم شاید بشود.. حالا چهار، پنج سال از آن ماجرا می‌گذرد؛ آن دختر بچه بامزه و قشنگی شده، راه افتاده و دست مادرش را گرفته و رفته است. این نتیجه ی امید است»

وی در پایان با تأکید بر رسالت فراتر از محیط دانشگاه تصریح کرد:

«معلمی فراتر از محیط دانشگاه است. علاوه بر دانشجو و بیمار، ما واقعاً باید به همه کمک کنیم، راه را نشان دهیم، جایی لازم باشد دستشان را بگیریم و جایی که نیاز شد بار را از دوششان برداریم. هدف این است که مستقل و با بیان خودشان بتوانند این راه را بروند. خیلی متشکرم.»

در پایان این مراسم، از مقام علمی و اخلاقی اساتید حاضر با اهدای لوح و هدیه تجلیل به عمل آمد.